वल्लझरें जहाजबाट अरबको भूमि
झट्ट मैले सम्झी हाली आपनै मतृभूमि ।
अग्ला भवन मरुभूमि हावा चल्दो रैछ
जमिन तातो, तातो हावामा हिड्नु पर्दाे रैछ ।।

ऋण तिर्न ऋणै काढी आइयो मरुभुमी
विवाह गरी मायालुलाई घरमै बस भनी ।
बुढी आमा भाई वहिनीलाई मिलि बस भनि
मिहिनेतको आटगरी आइयो मरु भूमी ।।

चुहिएको घरको छाना टाल्नु पर्छ भनी
खेतवारी साहुवाट फिर्ता गर्छु भनी।
ऋण तिरी सुखीजिवनजिउँनु पर्छ भनी
पिडा बोकी विदा मागी आइयो मरु भूमी ।।

यताउता हेर्दे जाँदा हिमाल सम्झे मैले
रंगीचङ्गी फूल गुराँस, छहरा सम्झे मैले ।
डाँडा पाखा डाँफे मूनाल जंगल सम्झे मैले
हराभरा तराईका फाटँ सम्झे मैले ।।

साथी–भाई, चाड– पवर्, दोहोरी सम्झे मैले
भीर पाखाको एेसेलु र चुत्रो सम्झे मैले ।
बनमाखाको काफल र माँया सम्झे मैले
जिवन भरी सँगै वाच्नेवाचा सम्झे मैल ।।

काम पनि निश्चीत छैन, दलाल सम्झे मैले
हावा हुरी, तातो पानी, नेपाल सम्झे मैले।
खाना पनि स्वाद छैन आँमा सम्झे मैले
आँखाबाट आँसु झार्दै माँया सम्झे मैले ।।

पहिलो दिनमा नै निर्दयी ब्यवहार सम्झे मैले
बोल्न पनि डर लाग्ने मानीस सम्झे मैले ।
निर्दोशमा जेल, नेल,फाँसी सम्झ मैले
अकालमा नेपाल गएका लास सम्झे मैले ।।

पशुपति, स्वयम्भू र बुद्ध सम्झे मैले
शान्ति क्षेत्र,कर्म क्षेत्र नेपाल सम्झे मैले ।।
दु:ख सम्झे, ऋण सम्झे माँयाँ सम्झे मैले
नेपालीको व्यवहार र नेपाल सम्झे मैले ।।