माग्न आयौ सँगै वस्छ,ु सँगै पाल्छु भनी ,
सानी आमा, वा र मैले हुन्छ भने अनी ।
दाजु भाई सवले भने वेला भयो अव,
मेरी दिदि, मेरी वहिनी विवाह गरौ अव ।

सवको सल्लाह मान्नै पर्ने, विवाह गरे मैले,
एउटा घरमा जन्मे, हुर्के अर्काे घरमा अहिले ।
वुहारी, श्रीमती अनि अन्य नाता जोडें मैले,
असल परिवार दु्ःखी, घर पाएकी छ अ‍ैले ।

माइती जस्तै दुःख रहेछ कर्म व्यस्तै थियो,
विवाह गरी घरमा गइयो रमाइलो नै थियो ।
भावीले लेखि दिएको दाउँरा घाँस भनी,
घरको छाना चुहिने र ऋण रहेछ अनी ।

सँगै जान्थ्यौ घाँस, पात, वन, पाखा हामी,
एैसेलु, चूत्रो, काफल टिपी खान्थ्यौ हामी ।
चिप्लीएर लड्दा अर्काे दुःखी हुन्थ्यौ हामी,
माँया पिरतीमा रमाइला गफ गथ्र्याै हामी ।

विदेश जान्छु छाना टाल्न, ऋण पनी तिर्छु,
केहि वर्ष दुःख गरौ सुखी जिवन जिउछु ।
परिवार र तिमीलाई दुःख हुदै हुन्न,
यहि समाजमा वस्नु पर्छ पछि हट्न हुन्न ।

विवाह भएको महिना दिनमै यस्तो भयो कुरा,
कृषि सँग सहकार्यले हामं्रो इच्छा हुन्छ पुरा ।
पशुपालन, तरकारी खेति गरी ऋण तिरौ पुरा,
विदेश गइ दुःख गर्ने अव नगर्नुस न कुरा ।

तल्ला घरको साइलो पनि विदेश गाको रैछ,
जवानी र मौसमको केहि भर हुदो रैहिन्छ ।
साइलोको उतै घरजम साइली पोइल गइछ ,
वुढी आँमा वालवच्चाको घरमा विजोग रैछ ।

रातभरी वुझउनलाई खुवै कोशिस गरे मैले,
मनमा पिडा आँखावाट धेरै आँसु झारे मैले ।
समाज पनि राम्रो छैन कुरा काट्छन सवले,
यहि भुमिमा मिहिनेत गरी सुन फलाउ सवले ।

भन्दो रहेछ दलालले विदेश जाने कहिले ?
मिठो मिठो सपनामा पैसा दिएछन उनले ।
दुःख थिया,े ऋण थियो, पिडा थियो फेरि,
आँसु काढ्दै वाध्यताले मैले हु्न्छ भने फेरि ।

वुढी आमा भाई वहिनीलाई वुझाएछन उनले,
आँसु, पिडा भित्र राखी मनाएछन उनले ।
विदा गरेें मुटु मिचि आँसु झारें मैले,
आँसु झार्दै हात हल्लाउदै मुस्कान दिए उनले ।

फोन गरे अरव पुगी कुरा गरे मैले,
पहिलो शब्द उनले भने ‘‘नेपाल सम्झे मैले ’’
विदेशमा दुःख रहेछ म फर्कन्छु कहिले ?
पर्खि वस मेरी माँया काम खोज्दै छु अहिले ’’

ध्रुव प्रसाद गजुरेल