हास्न पनि गा¥हो हुन्छ , त्यसै हास्न सकिदैन ,
हा….हा गरि हासेर नी , कनै अर्थ रहदैन ।
भित्रि कुरा बुझेपछि त्यसै वस्न सकिदैन,
मन भित्रको तरंगले हासो थाम्नै सकिदैन ।।
मस्तिष्कका नसाहरुले एउटै कुरा बुझेपछि ,
गहिरो, ठुलो पिडा र चोट सवै कुरा भुलेपछि ।
भोगेका, देखेका र सुनेका कुराहरु सम्झछन
सवै ताना विर्सिएर नै खित्का छोड्न थाल्छन ।।
मुक्तक लेख रचनाले मानिस हास्न थाल्छन,
मनकै कुरा लेखीदिदा अर्थ खोज्न थाल्छन ।
एउटै लेखलाई पनि फरक फरक बुझछन् ,
त्यही बुझाइले गर्दा हासो गर्न थाल्छन ।।
ठुलो शक्ति जम्मा हुदा, हासो खुल्न सक्छ ,
त्यहि शक्तिले विजुलीको चिम नै वल्न सक्छ ।
शरिर भित्रका संचित विकारहरु सफा हुन्छ ,
हाँसो भन्ने सानो होइन आयु बढ्न सक्छ ।।
– ध्रुव प्रसाद गजुरेल